Afbeelding comprimeren naar exacte bestandsgrootte — gratis online tool

Hoe compressie met binair zoeken werkt

Geen enkele beeldencoder accepteert "maak dit 100 KB". JPEG en WebP nemen een kwaliteitswaarde tussen 0 en 1, en het aantal bytes dat er aan de andere kant uitrolt hangt volledig af van de afbeelding — een vlakke blauwe lucht bij kwaliteit 0.6 kan 40 KB zijn, terwijl een drukke menigte bij dezelfde instelling 400 KB is. De enige manier om de juiste instelling te vinden is proberen en meten.

Ze een voor een uitproberen is traag. Halveren niet. De tool codeert op het midden van het resterende bereik, vergelijkt het resultaat met je doel en gooit de helft van het bereik weg die het antwoord onmogelijk kan bevatten:

Elke poging halveert de zoekruimte, dus acht keer coderen legt de beste kwaliteit vast tot op een half procent nauwkeurig. Een lineaire aanpak zou daar ruim honderd pogingen voor nodig hebben, en elke poging kost een volledige codering van je afbeelding.

Daar zit wel een grens aan. Als je doel zo klein is dat zelfs kwaliteit 0.02 er nog overheen gaat — bijvoorbeeld 10 KB uit een foto van 24 megapixel — kan geen enkele kwaliteitsinstelling nog helpen, omdat je dan betaalt voor pixels in plaats van voor detail. Op dat punt begint de tool de afmetingen te verkleinen, waarbij de eerste stap wordt geschat op basis van de meting die er al is (bytes volgen het pixelaantal vrij nauwkeurig), waarna de kwaliteitszoektocht op het kleinere formaat opnieuw wordt uitgevoerd, zodat de afbeelding alles terugwint wat het verkleinen heeft gekost.

Comprimeren versus formaat wijzigen: wat is het verschil?

Het zijn twee verschillende hendels en ze schieten op verschillende manieren tekort. Formaat wijzigen verandert de pixelafmetingen — 4000×3000 wordt 1200×900 — en je verliest detail dat je alleen had kunnen zien door in te zoomen. Comprimeren behoudt elke pixel maar slaat ze minder precies op, en je verliest detail dat je alleen bij goed kijken opmerkt: blokvorming rond scherpe randen, vlekken in vloeiende kleurverlopen.

Bij een vast bytebudget is er een afweging tussen beide, en wat je eerst opoffert hangt af van waar de afbeelding voor dient. Een pasfoto die op 35×45 mm wordt afgedrukt moet zijn kwaliteit behouden en pixels verliezen. Een webhero-afbeelding die op 1200 px breed wordt getoond, moet eerst de pixels verliezen die toch nooit te zien zijn, en daarna zoveel mogelijk kwaliteit behouden binnen het budget. Dat is wat de instelling Prioriteit doet — die bepaalt aan welke hendel de zoektocht als eerste trekt.

Waarom jouw 100 KB niet hun 100 KB hoeft te zijn

"KB" betekent twee verschillende dingen, afhankelijk van wie het uploadformulier heeft geschreven. Sommige validators controleren size <= 100000 (decimaal), andere size <= 102400 (binair, wat Windows je in Verkenner laat zien). Een bestand dat aan de tweede voldoet, kan bij de eerste alsnog falen, en het formulier zegt meestal alleen "bestand te groot" zonder uit te leggen welke van de twee werd bedoeld.

Deze tool leest je doel op de strenge manier — 1 KB = 1 000 bytes — en mikt daar net onder. Het resultaat voldoet aan beide soorten validators, ten koste van een fractie van een procent kwaliteit die je toch nooit had gezien.

Welk uitvoerformaat kies je het beste?

Er zijn er vijf beschikbaar, en de keuze weegt zwaarder naarmate het doel krapper wordt — bij 500 KB zien ze er allemaal hetzelfde uit, bij 20 KB niet.

Bij de drie lossy formaten zit de adder onder het gras in acceptatie, niet in ondersteuning. Elke actuele browser leest WebP en AVIF, maar veel overheidsportalen, oudere wervingssystemen en drukkerijen weigeren de extensies nog steeds botweg. De vuistregel: WebP of AVIF voor alles wat op een website terechtkomt die je zelf beheert, JPG voor alles wat je aan het formulier van iemand anders geeft. JPG is hier daarom de standaardkeuze. AVIF is bovendien veel trager om te coderen — de eerste afbeelding laadt eenmalig een encoder — dus het is geschikt voor een handvol afbeeldingen, niet voor een batch van vijftig.

PNG gedraagt zich anders dan de rest. Het is verliesvrij, dus er is geen kwaliteitsregelaar en de enige manier om het kleiner te maken is pixels verwijderen. De tool doorzoekt daarom in plaats daarvan de afmetingen, en de instelling Prioriteit verdwijnt omdat er geen kwaliteit meer is om te prioriteren. Verwacht dat een klein doel een PNG flink verkleint — 20 KB verliesvrije foto is ruwweg een afbeelding van 90 pixels breed. Wil je de originele afmetingen van een PNG behouden en simpelweg het bestand kleiner maken, dan is de PNG-compressor de betere pagina. Het kiezen van een lossy formaat voor een afbeelding met een transparante achtergrond wordt gemeld voordat er iets wit wordt gemaakt.

Waarom compressie in de browser privéger is dan cloudtools

De meeste sites die "comprimeer naar 100 KB" beloven, werken door je bestand te uploaden, het op een server te comprimeren en het terug te sturen. Dat betekent dat er een kopie van je paspoortscan, je loonstrook of de schoolfoto van je kind op de schijf van iemand anders staat, gedekt door wat hun bewaarbeleid deze maand toevallig voorschrijft.

Resizo heeft geen backend die afbeeldingen ontvangt. De zoektocht draait in je tabblad met de eigen canvas-encoder van de browser, hetzelfde codepad dat je telefoon gebruikt om een foto op te slaan. Twee manieren om dit te controleren: open het Netwerk-paneel in de ontwikkelaarstools van je browser en zie dat er niets wordt verzonden terwijl je comprimeert, of verbreek gewoon de internetverbinding nadat de pagina is geladen en comprimeer toch — het werkt nog steeds.

Een nuttig neveneffect: bij het opnieuw coderen verdwijnt EXIF-metadata, dus GPS-coördinaten, camera-serienummers en tijdstempels gaan niet mee met de gecomprimeerde kopie. Dat is meestal precies wat je wilt als een bestand naar een vreemde gaat. Heb je de metadata nodig, bewaar dan het origineel.